Het blijft toch vreemd hoe we weten wat er moet gebeuren (we weten het trouwens al jaren) maar dat het toch zo moeilijk is om onze 'verworven rechten' los te laten. We (het ontwikkelde noorden) zijn het zo gewoon dat alles van ons is, dat we de arme sukkelaars in het zuiden nergens voor hoeven te betalen, dat we het ons niet kunnen voorstellen dat het anders kan. Sterker nog, dat het anders moet. Het grootste struikelblok blijft wellicht de schrik voor de publieke opinie en de broodheren, want de leiders van onze landen bestaan bij de gratie van de leiders van onze bedrijven. Hoe zeg je die bedrijven nu dat ze plots heel andere (rechtvaardige en duurzame) regels moeten volgen. En dat daar (in eerste instantie) minder winst te halen valt? En hoe zeg je als klein landje zonder (economische) macht tegen de grootmachten dat je hun spelletje niet meer mee wil spelen. Vlakaf natuurlijk. Maar gaan ze luisteren? Ik betwijfel het. En dat terwijl het echt over niemendalletjes gaat. De verliezen die we nu al lijden door niet in te grijpen, zullen enkel toenemen. En ze zijn onmetelijk veel groter dan de verliezen die enkele bedrijven nu op korte termijn zouden kunnen verliezen. Brazilië heeft gelijk, die transfers van biodiversiteitstechnologie moeten verplicht worden. Daar zou zelfs niet over gediscussieerd mogen worden. Gebruik alsjeblief de tijd in Nagoya nuttig door meteen afspraken te maken over hoe die transfers moeten geregeld worden. PS: bedankt Willem voor de updates, in mijn krant heb ik er nog geen letter over gelezen terwijl die vol stond met pagina's over een of ander onbenullig moordproces. Probeer dat maar niet te begrijpen.