Natuurpunt foto

22-10-2010 / Japan in de morgen

Gebruiker Anneleen Van Thillo    Datum 22/10/2010    Tijd 22/10/2010 (11:23)

Door Willem Laermans -- ’s Morgens sta ik op uit mijn te kleine bed en na een half uur ben ik klaar om er op uit te trekken. Ik buk me om door de Japanse deuren te kunnen en ga op pad. De weg is slechts één kilometer maar er valt van alles te beleven.

Met een lege maag vertrek ik naar het Nagoya International Congress Centrum om te passeren voorbij de lokale vismarkt. Het is meer dan alleen vissen dat ze hier verkopen. Inktvissen, allerlei schelpen, vis-eieren, ... Het enige dat ik nog niet gezien heb is walvisvlees. De geur alleen al doet mijn nuchtere maag al keren. Verschillende standen zijn ook druk in de weer om de meer dan 30 kilo zware blauwvin tonijnen te versnijden. Via grote lintzagen en scherpe messen wordt deze tonijn verwerkt tot de zo typische sushi die je op zeer veel plaatsen kunt vinden. Ik laat deze kans echter aan mij voorbij gaan en geniet van de laatste hele tonijn die nog op de tafel ligt.

Robuust en stevig, maar toch gestroomlijnd. De ogen zijn vrij groot en het beest heeft een geweldige bek. De kleuren van deze jager zijn dan ook nog eens wondermooi, prachtig blauw en een zacht schitterend grijs. Deze vis is volgens mij maar ontstaan om één reden. De zee domineren. En dat deed het tot voor kort ook. Tegenwoordig zijn de tonijnen van 30 kilo al zwaar maar vroeger wogen deze beestjes eerder tegen de honderd kilogram. Een gevolg van de overbevissing. Deze machtige rover van de zee staat op uitsterven en de hele zee samen met hem. De zee is namelijk een complex web van verschillende dieren en planten die elkaar beïnvloeden. Als we de sterkste roofvis in dit systeem weghalen dan kunnen we zeggen dat het hele systeem verstoord wordt. Nemen we naast de selectieve wegvangst van de grootste vissen er ook nog eens de klimaatsverandering en de overbevissing bij dan hebben we, zoals nu duidelijk wordt een gigantisch probleem.

Dit probleem kan nochtans snel opgelost worden. Geef de vissen wat tijd en gebruik de subsidies die de vissers van Europa krijgen om hun ongeveer 5 jaar te betalen om natuurherstelmaatregelen uit te voeren in natuurreservaten. Daar is het geld ten eerste goed besteed en ten tweede, als de vissers terugkomen zullen de bestaande vispopulaties zich versterkt hebben. De vissers zullen nu meer vis kunnen vangen op een duurzame manier. We zullen meer vis kunnen vangen en omdat er nog genoeg vissen aanwezig zijn om te paren zal er het volgende jaar opnieuw evenveel vis, of zelfs nog meer aanwezig zijn. Dit voorbeeld geeft weer dat de natuur prachtig is maar dat we niet goed naar haar luisteren. We moeten beter luisteren zodat we ten volle kunnen ontdekken wat ze ons te bieden heeft.

Ware intenties zijn in deze tijden zichtbaar als vriendschap en als geld. Onze regeringsleiders moeten dan ook van woorden naar daden omschakelen. Dat is hier in Japan nog altijd niet doorgedrongen. Ik zie dat iedereen zijn eigen belangen beschermt en dat er maar weinig toegegeven wordt. Vlaanderen en Japan ze zijn blijkbaar toch niet zo verschillend. Kris Peeters zegt in zijn Vlaanderen in Actie Plan  dat hij van Vlaanderen een groen en dynamisch stedengewest te maken. Sta me toch even toe, wie gelooft die man nog?