De kerkuil is van oorsprong een rotsbewoner, maar hij heeft zich wonderwel aangepast aan de menselijke omgeving. Al eeuwen vinden kerkuilen een onderdak in kerken, kastelen, schuren,...
In de onmiddellijke omgeving van deze nestplaatsen vond hij voldoende prooien in het gevarieerde kleinschalige boerenlandschap met knotwilgenrijen, houtwallen, ruige graslanden en akkerranden. Tegenwoordig gaat het niet zo goed meer met de kerkuil. Hij staat momenteel in verschillende landen op de "Rode lijst" van bedreigde diersoorten. De oorzaken zijn gekend:
- verlies en waardevermindering van de biotopen
- verlies aan geschikte rustige broedplaatsen
- hogere onnatuurlijke sterfte door menselijke invloeden, o.a. het moordend verkeer.
Tot en met de zomer van 1986 zag het er ook voor de Vlaamse kerkuilen niet al te best uit. Maar gerichte actie keerde het tij. Vrijwilligers sloegen de handen in elkaar en vonden elkaar in de ‘kerkuilwerkgroep’. Samen hingen ze honderden speciale nestkasten in kerken, schuren, molens, opslagplaatsen… De kerkuilwerkgroep besteedde ook veel aandacht en zorg aan het voedselaanbod, vooral in de onmiddellijke omgeving van broedplaatsen.
En met succes! Vanaf 1987 kunnen we spreken van een explosieve comeback. Opeenvolgende zachte winters en het volgehouden beschermingsacties hebben de populatie teruggebracht op het niveau van voor de strenge winter van ’62-’63, met meer dan 1000 broedparen in Vlaanderen.
Gemeenten, verenigingen of individuele burgers die actie willen ondernemen voor de kerkuil kunnen terecht bij de kerkuilenwerkgroep via
kerkuilwerkgroep@vogelbescherming.be of op
www.kerkuilwerkgroep.be.