Park 58 en de Riviera in Duinbergen, een stukje geschiedenis

In het jaar 1958 hadden we de Expo in Brussel en... Park 58 werd gerealiseerd, een stukje Duinbergen omgetoverd werd in de Riviera.

Vroeger was het gebied van Park 58 een waterwinningsgebied waardoor het als duinengebied bewaard bleef, in de luwte van de watertoren.

In 1954 lanceerde de Nederlander Carel Briels zijn ideeën om daar een recreatiegebied van te maken met respect voor de natuur, wel in dienst van de mens. Hij inspireerde zich op de Côte d’Azur om er een miniatuurdorp te maken met niet minder dan 35 paviljoenen, gebouwd rond een uniek spektakel van dansende waters.

Het geheel zou de naam Riviera krijgen met als hoofdattractie de dansende fonteinen of “dancing waters”. Hij was trouwens niet aan zijn proefstuk toe, want met groot succes en massale belangstelling deed hij dit eerder al op tentoonstellingen in New York en Berlijn.

Samen met architect Barrez realiseerde hij zijn droom in Duinbergen, maar helaas gebruikte hij geen duurzaam materiaal, waardoor het slechte weer van de zomer 1958 niet alleen een rem was op de publieke belangstelling maar ook de constructies aantastte zodat het geheel roemloos ten onder ging.

Niets liet dit vermoeden op de plechtige opening met iets meer dan 1000 genodigden. Na de speech door Burgemeester de Gheldere die vooral veel lof had voor de ploeg gemeentewerkmannen (zie foto) die zich bijzonder verdienstelijk hadden gemaakt, duwde men om 21.30 u op de knop om de dansende fonteinen op gang te brengen.

Een enig schouwspel: dansende fonteinen die speciaal verlicht werden waardoor de zich steeds wijzigende waterformaties een sprookjesachtig iets kregen. De verwachtingen waren hooggespannen.

In het Rivieradorp kon men wandelen op geplaveide paden van attractie naar attractie of even verpozen op één van de terrasjes. Er was een boekenwinkeltje, een snoepwinkeltje, eethuisjes en centraal torentje van drie verdiepingen hoog als Photo Hall uitgebaat door de familie Maelstaf uit Heist.

Tijdens de zomermaanden juli en augustus speelden er dagelijks vijf orkesten en was er volgens de in het Engels opgestelde publiciteit ook “water-vuurwerk”.

Enkele bloementelers uit Lochristie zorgden voor de kleurrijke begoniaperken. Kunstenaar Emile Raes uit Duinbergen zorgde voor een tiental kunstwerken die konden tentoongesteld worden, wat zeker ook niveauverhogend was.

De parkwachters, opvallend gekleed in witte schort en kepi, zorgden voor de vlotte gang van zaken. Op initiatief van schepen Parez participeerde Heist-Duinbergen in het Expo-gebeuren door de badplaats een groen tintje te geven. Bloemen en struiken werden geplant, overal werden boompjes voorzien, pleinen voorzien van nieuwe grasperken en er werd ook een heus park aangelegd, deels met fondsen, door de Staat ter beschikking gesteld, van de Wereldtentoonstelling.

Rijkstuinbouwkundig ingenieur Cumps werd aangesteld om het park vakkundig uit te bouwen, flink geholpen door de gemeentelijke diensten. Het authentieke stuk middenduin van Duinbergen werd bewaard, een ander deel werd volledig aangeplant en ingericht.

En zo beschikt Duinbergen nu over een park van 7 ha dat je de illusie van een groot bos geeft maar waar je nu ook kennis kunt maken met het vroegere landschap.

TOP