Nieuws

Tot voor kort was de Europese bidsprinkhaan in België een zeldzaamheid, beperkt tot het warmste, meest zuidelijke puntje van het land. Die tijd is definitief voorbij. Als gevolg van steeds warmere zomers en mildere winters, breidt deze iconische roofjager in sneltempo uit richting het noorden. Zo werd in de (na)zomer van 2025 een recordaantal waarnemingen gemeld, die de vestiging op tal van nieuwe locaties in ons land bevestigen. De bidsprinkhaan is daarmee getransformeerd van een zeldzame zuiderling naar een zich snel uitbreidend, gevestigd deel van onze insectenfauna.

De afgelopen weken werd er een oehoe gespot op het dak van het kasteel van de Blankaart in Diksmuide. Dagelijks krijgt deze imposante uil met zijn grootte van zo’n 70 cm en spanwijdte van 1,70 m bezoek van een tiental vogelkijkers. Dat een oehoe tot in West-Vlaanderen doordringt, is best uitzonderlijk. Hoe zit het nu juist met de verspreiding van de oehoe in België?

Joeri Cortens van Natuurpunt trekt opnieuw de natuur in: deze keer gewoon naar zijn eigen achtertuin. "Ik ben aan het wroeten in de composthoop", klinkt het enthousiast. "Het krioelt er van het leven, en ik laat je daar even van meegenieten."

In de zuidoostelijke hoek van de Wijngaardberg in Rotselaar bevindt zich een zone met weekendverblijven. Voor deze gebouwen geldt een uitdoofbeleid; het voormalige recreatiegebied werd via een RUP omgezet naar natuurgebied. Wanneer Natuurpunt de gebouwen weet te kopen, worden ze afgebroken en worden alle andere menselijke constructies van het terrein verwijderd. Beetje bij beetje wordt de zone zo mee opgenomen in het natuurgebied. De afgelopen 3 jaar slaagden we erin om 6 weekendverblijven te verwijderen en er staan er nog enkele op de planning.

Meer dan 80% van de wilde plantensoorten is afhankelijk van bestuivers. Insecten zorgen voor bevruchting en dragen bij aan genetische uitwisseling tussen plantenpopulaties. Doorgaans doen ze dat over korte afstanden. Maar trekkende insecten kunnen stuifmeelpollen honderden kilometers meenemen. Nieuw onderzoek naar zweefvliegen op een boorplatform in de Noordzee werpt een licht op dat weinig bekende fenomeen. 

Joeri Cortens van Natuurpunt gaat op zoek naar wilde eenden. En daar hoeft hij niet ver voor te vliegen: op 100 meter van zijn voordeur, langs het Kempisch kanaal, vindt hij al een troepje eenden. En dat is een streling voor het oog. "Alle eenden zijn op hun mooist in de wintermaanden."

De zwarte amaniet is een enigmatische paddenstoel. Nadat hij in 2008 voor het eerst in ons land werd gezien, dook hij vanaf 2012 jaarlijks in wisselende aantallen op, meestal op slechts enkele locaties. Maar in 2025 is hij al op 26 locaties gezien. En vanwaar komt deze paddenstoel eigenlijk?

Het is koud, maar dat houdt Joeri Cortens niet tegen. Hij trekt naar Mol, naar de overkant van zijn geliefde Kempisch kanaal. "Daar zit een redelijk grote populatie everzwijnen. En op dit moment begint de bronsttijd."

Recent Europees onderzoek van het Joint Research Centre (JRC) toont aan dat het herstellen van wetlands en overstromingsvlaktes langs rivieren de waterkwaliteit een flinke boost kan geven. Zonder ‘natuurlijke filtering’ door de Europese wetlands zou de stikstofvervuiling die rivieren naar zee afvoeren, 25% hoger zijn. Deze inzichten zijn ook cruciaal voor de aanpak van de slechte waterkwaliteit in Vlaanderen. Natuurpunt maakte van wetlandherstel eerder al een prioriteit door middel van haar Wetlandplan.

Na een eerste kleine trekgolf van kraanvogels op 18 en 19 oktober 2025, volgde er op donderdag 6 en vrijdag 7 november een tweede migratiegolf van vele tienduizenden kraanvogels over (vooral Oost-)België, op weg naar hun overwinteringsgebieden. Het is dan wel een jaarlijks terugkerend natuurspektakel, dit jaar was het er echter eentje in mineur, één met een zwart randje: sinds een aantal weken wordt de kraanvogelpopulatie namelijk geteisterd door vogelgriep.